O Ludziach, którzy przynieśli krzesła
Opowieść o pamięci, spotkaniu pokoleń i zwyczajnych gestach życzliwości.
Przyszło około 150 osób. Zabrakło krzeseł. Ludzie sami zaczęli je przynosić, wycierać i pomagać innym usiąść.
To była mikrowspólnota w działaniu. Nie dlatego, że ktoś ją formalnie powołał. Nie dlatego, że otrzymała dotację. Po prostu ludzie znaleźli się razem, zobaczyli wspólną potrzebę i odpowiedzieli na nią.
Mapa, na której wszystkie drogi prowadzą tutaj
W sali stanęła Międzypokoleniowa Mapa Wspomnień. Linie biegną na niej do Mietkowa z dawnych województw wschodnich, z centralnej Polski, a także z Francji, Austrii i Niemiec. Każda linia to czyjaś rodzina i czyjaś walizka.
To, co zabraliśmy ze sobą…
Kiedy po wojnie zmieniały się granice Europy, ludzie opuszczali swoje domy. Jedni z własnej woli, inni pod przymusem. Zostawiali za sobą rodzinne gospodarstwa, ulice, ogrody, groby bliskich i miejsca, do których często nigdy już nie powrócili.
Przywozili niewiele: walizkę, fotografię, list, różaniec, czasem garść ziemi, ale zabierali ze sobą coś, czego nie dało się spakować: pamięć. Pamięć o domu, o zapachu chleba, o głosach bliskich, o sąsiadach. O tych, którzy skrzywdzili i o tych, którzy pomogli.
Na Dolnym Śląsku spotkali się ludzie z różnych stron Polski i Europy. Nie wszyscy mówili tak samo, nie wszyscy mieli te same zwyczaje. Łączyło ich jednak pragnienie, by znów żyć spokojnie.
Nie wybierasz miejsca, w którym przychodzisz na świat. Ty jednak decydujesz, jak traktujesz ludzi, których spotkasz na swojej drodze.
